OncoKernel
← Wszystkie programy

B.58

LECZENIE CHORYCH NA RAKA PRZEŁYKU, POŁĄCZENIA ŻOŁĄDKOWO-PRZEŁYKOWEGO I ŻOŁĄDKA (ICD-10: C15-C16)

C15C16

LECZENIE RAKA PRZEŁYKU I POŁĄCZENIA ŻOŁĄDKOWO-PRZEŁYKOWEGO

ŚWIADCZENIOBIORCY

Indeks wykorzystanych skrótów:

  1. AEG - ang. adenocarcinoma of the esophagogastric junction, gruczolakorak połączenia żołądkowo-przełykowego
  2. EAC - ang. esophageal adenocarcinoma, gruczolakorak przełyku
  3. ESCC - ang. esophageal squamous cell carcinoma, płaskonabłonkowy rak przełyku
  1. W programie finansuje się leczenie uzupełniające raka przełyku lub połączenia żołądkowo-przełykowego lub jedną z dwóch linii leczenia zaawansowanego raka przełyku lub połączenia żołądkowo-przełykowego substancjami:
    • pembrolizumab;
    • niwolumab;
    • ipilimumab;
    • tislelizumab.
  2. Leczenie uzupełniające raka przełyku lub połączenia żołądkowo-przełykowego obejmuje:
    • leczenie adiuwantowe niwolumabem w monoterapii dorosłych pacjentów z rakiem przełyku (płaskonabłonkowym lub gruczołowym) lub połączenia żołądkowo-przełykowego, z chorobą resztkową, po wcześniejszej chemioradioterapii neoadiuwantowej.
  3. U pacjentów kwalifikowanych do leczenia wymagane jest wcześniejsze zastosowanie chemioradioterapii w leczeniu neoadiuwantowym oraz przeprowadzenie resekcji chirurgicznej (R0), wykonanej nie wcześniej niż 16 tygodni przed włączeniem do programu.
  4. Leczenie zaawansowanego płaskonabłonkowego raka przełyku (ESCC) obejmuje:
    • leczenie niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą fluoropirymidynę i pochodną platyny albo z ipilimumabem dorosłych pacjentów z zaawansowanym nieoperacyjnym, nawrotowym lub przerzutowym płaskonabłonkowym rakiem przełyku z ekspresją PDL-1 ≥ 1% (I linia leczenia).
  5. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci wcześniej nieleczeni systemowo z powodu choroby zaawansowanej/przerzutowej. Za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej z nawrotem powyżej 6 miesięcy od jej zakończenia (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
    • leczenie pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodną platyny i fluoropirymidynę dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym płaskonabłonkowym rakiem przełyku nieoperacyjnym lub z przerzutami z ekspresją PDL-1 wg skali CPS ≥ 10 (I linia leczenia).
  6. Do leczenia pembrolizumabem kwalifikowani są pacjenci, u których wykluczone jest stosowanie wcześniejszego leczenia systemowego z powodu miejscowo zaawansowanego płaskonabłonkowego raka przełyku nieoperacyjnego lub z przerzutami, przy czym za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej zakończonej w okresie powyżej 6 miesięcy (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
    • leczenie tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodną platyny i fluoropirymidynę lub pochodną platyny i taksan (paklitaksel) dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym, lub przerzutowym płaskonabłonkowym rakiem przełyku z ekspresją PD-L1 ≥ 5% (I linia leczenia).
  7. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci wcześniej nieleczeni systemowo z powodu choroby zaawansowanej/przerzutowej. Za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej z nawrotem powyżej 6 miesięcy od jej zakończenia (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
    • leczenie niwolumabem w monoterapii dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym zaawansowanym, nawracającym lub przerzutowym rakiem płaskonabłonkowym przełyku, którzy wcześniej otrzymywali chemioterapię opartą na pochodnych platyny w skojarzeniu z fluoropirymidyną (II linia leczenia).
  8. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci, u których stwierdzono niepowodzenie chemioterapii zastosowanej w pierwszej linii leczenia, opartej na pochodnej platyny i fluoropirymidynie:
    • progresja nowotworu lub nieakceptowalna toksyczność podczas w/w chemioterapii prowadząca do przerwania leczenia
    • lub
    • progresja nowotworu po zakończeniu w/w chemioterapii.
  9. Stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie.
    • leczenie tislelizumabem w monoterapii dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem płaskonabłonkowym przełyku, którzy wcześniej otrzymali chemioterapię opartą na pochodnych platyny (II linia leczenia).
  10. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci, u których stwierdzono niepowodzenie chemioterapii zastosowanej w pierwszej linii leczenia, opartej na pochodnej platyny:
    • progresja nowotworu lub nieakceptowalna toksyczność podczas w/w chemioterapii prowadząca do przerwania leczenia
    • lub
    • progresja nowotworu po zakończeniu w/w chemioterapii. Stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie.
  11. Leczenie zaawansowanego gruczolakoraka przełyku (EAC) lub połączenia żołądkowo-przełykowego (AEG) obejmuje:
    • leczenie niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią skojarzoną opartą na fluoropirymidynie (5FU) i pochodnej platyny (oksaliplatynie lub kapecytabinie - według schematu CAPOX lub FOLFOX) dorosłych pacjentów z HER2-ujemnym zaawansowanym lub przerzutowym gruczolakorakiem przełyku z ekspresją PD-L1 wg skali CPS ≥ 5 (I linia leczenia).
  12. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci wcześniej nieleczeni systemowo z powodu choroby zaawansowanej/przerzutowej. Za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej z nawrotem powyżej 6 miesięcy od jej zakończenia (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
    • leczenie pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią zawierającą pochodną platyny i fluoropirymidynę dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym gruczolakorakiem przełyku nieoperacyjnym lub z przerzutami, lub z HER-2 ujemnym gruczolakorakiem połączenia przełykowo-żołądkowego z ekspresją PD-L1 wg skali CPS ≥ 10 (I linia leczenia).
  13. Do leczenia pembrolizumabem kwalifikowani są pacjenci, u których wykluczone jest stosowanie wcześniejszego leczenia systemowego z powodu miejscowo zaawansowanego gruczolakoraka przełyku nieoperacyjnego lub z przerzutami, lub HER-2 ujemnego zaawansowanego lub z przerzutami gruczolakoraka połączenia przełykowo-żołądkowego typu I wg klasyfikacji Siewerta, przy czym za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej zakończonej w okresie powyżej 6 miesięcy (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
  14. W ramach niniejszego programu lekowego istnieje możliwość jednorazowego zastosowania immunoterapii u danego pacjenta z wykorzystaniem niwolumabu albo pembrolizumabu albo tislelizumabu.

Kryteria kwalifikacji

  1. wiek 18 lat i powyżej;
  2. histologicznie potwierdzony:
    • rak przełyku (płaskonabłonkowy lub gruczołowy) lub połączenia żołądkowo-przełykowego bez przerzutów odległych z chorobą ocenioną mikroskopowo ≥ ypT1 lub ≥ ypN1 - dotyczy leczenia uzupełniającego niwolumabem w monoterapii,
    • rak płaskonabłonkowy przełyku w stadium przerzutowym lub nieoperacyjnym o zaawansowaniu lokoregionalnym – dotyczy leczenia ESCC niwolumabem w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią albo ipilimumabem,
    • płaskonabłonkowy lub gruczołowy rak przełyku miejscowo zaawansowany nieoperacyjny lub z przerzutami, lub gruczołowy HER-2 ujemny zaawansowany lub z przerzutami rak połączenia przełykowo-żołądkowego typu I wg klasyfikacji Siewerta – dotyczy leczenia pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią,
    • gruczolakorak przełyku nieoperacyjny miejscowo zaawansowany lub przerzutowy – dotyczy leczenia EAC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią,
    • rak płaskonabłonkowy przełyku w stadium przerzutowym lub nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym - dotyczy leczenia tislelizumabem w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią;
  3. udokumentowana i potwierdzona zwalidowanym testem ekspresja PD-L1 w tkance nowotworowej wg skali CPS (combined positive score):
    • ≥ 5 w przypadku leczenia EAC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią,
    • ≥ 10 w przypadku leczenia pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią;
  4. udokumentowana i potwierdzona zwalidowanym testem ekspresja PD-L1 w tkance nowotworowej wg TPS (tumor proportion score) ≥ 1 % – dotyczy leczenia ESCC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią albo ipilimumabem;
  5. udokumentowana i potwierdzona ekspresja PD-L1 w tkance nowotworowej ≥ 5 % za pomocą przeznaczonego do tego celu testu IVD posiadającego oznakowanie CE. Jeśli oznaczenie za pomocą testu CE IVD nie jest dostępne, należy zastosować alternatywny zwalidowany test – dotyczy leczenia tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią;
  6. udokumentowany brak nadekspresji receptora HER2 w komórkach raka (wynik /0 lub 1+/ w badaniu IHC) lub brak amplifikacji genu HER2 (wynik /-/ w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH)) – dotyczy leczenia EAC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią oraz leczenia EAC lub AEG pembrolizumabem;
  7. możliwa ocena odpowiedzi na leczenie zmian nowotworowych według aktualnej klasyfikacji RECIST;
  8. sprawność w stopniu 0-1 według skali ECOG;
  9. brak leczenia kortykosteroidami w dawce większej niż ekwiwalent 10 mg prednizonu dziennie w ciągu ostatniego miesiąca;
  10. adekwatna wydolność narządowa określona na podstawie wyników badań laboratoryjnych umożliwiająca w opinii lekarza prowadzącego bezpieczne rozpoczęcie terapii;
  11. brak przeciwwskazań do stosowania każdego z leków zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego (ChPL);
  12. nieobecność objawowych przerzutów do OUN;
  13. nieobecność aktywnej choroby autoimmunologicznej wymagającej aktywnego leczenia immunosupresyjnego;
  14. nieobecność istotnych schorzeń współistniejących stanowiących przeciwwskazanie do terapii stwierdzonych przez lekarza prowadzącego w oparciu o aktualne ChPL;
  15. nieobecność innych nowotworów niekontrolowanych leczeniem;
  16. zgoda pacjenta na prowadzenie antykoncepcji zgodnie z aktualną ChPL;
  17. wykluczenie ciąży i okresu karmienia piersią.
  18. Powyższe kryteria kwalifikacji muszą być spełnione łącznie.
  19. Ponadto do programu lekowego kwalifikowani są również pacjenci wymagający kontynuacji leczenia, którzy byli leczeni substancjami czynnymi finansowanymi w programie lekowym w ramach innego sposobu finansowania terapii, za wyjątkiem trwających badań klinicznych tych leków, pod warunkiem, że w chwili rozpoczęcia leczenia spełniali kryteria kwalifikacji do programu lekowego.

Czas leczenia w programie

  1. Leczenie niwolumabem w monoterapii (II linia leczenia ESCC) lub pembrolizumabem lub tislelizumabem w monoterapii trwa do czasu podjęcia przez lekarza prowadzącego decyzji o wyłączeniu świadczeniobiorcy z programu, zgodnie z kryteriami wyłączenia z programu.
  2. Leczenie niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią (ESCC lub EAC) albo ipilimumabem (ESCC) lub tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią, u pacjentów bez progresji lub niedopuszczalnej toksyczności trwa maksymalnie 24 miesiące.
  3. Leczenie uzupełniające (adiuwantowe) niwolumabem w monoterapii trwa maksymalnie 12 miesięcy.
  4. Maksymalny okres opóźnienia podania kolejnego kursu leczenia może wynosić:
    • 12 tygodni w przypadku leczenia niwolumabem w monoterapii albo w skojarzeniu z chemioterapią albo ipilimumabem albo leczenia tislelizumabem w monoterapii albo w skojarzeniu z chemioterapią,
    • 8 tygodni w przypadku leczenia uzupełniającego niwolumabem w monoterapii,
    • 6 tygodni w przypadku leczenia pembrolizumabem.

Kryteria wyłączenia

  1. progresja choroby nowotworowej oceniona zgodnie z aktualnie obowiązującymi kryteriami RECIST, która w razie potrzeby powinna być potwierdzona na podstawie kolejnej oceny badaniem obrazowym wykonanym nie wcześniej niż po upływie 4 tygodni;
  2. pogorszenie jakości życia o istotnym znaczeniu według oceny lekarza;
  3. wystąpienie nieakceptowalnej lub zagrażającej życiu toksyczności, pomimo zastosowania adekwatnego postępowania;
  4. wystąpienie objawów nadwrażliwości na którąkolwiek substancję czynną lub substancję pomocniczą;
  5. wystąpienie chorób lub stanów, które w opinii lekarza prowadzącego uniemożliwiają dalsze prowadzenie leczenia;
  6. pogorszenie stanu sprawności do stopnia 2-4 według skali ECOG;
  7. okres ciąży lub karmienia piersią;
  8. brak współpracy lub nieprzestrzeganie zaleceń lekarskich, w tym zwłaszcza dotyczących okresowych badań kontrolnych oceniających skuteczność i bezpieczeństwo leczenia ze strony świadczeniobiorcy lub jego prawnych opiekunów.

SCHEMAT DAWKOWANIA LEKU W PROGRAMIE

Dawkowanie

Modyfikacja dawkowania

  1. Sposób podawania oraz ewentualne czasowe wstrzymania leczenia, prowadzone zgodnie z aktualnymi Charakterystykami Produktu Leczniczego (ChPL).
  2. Dopuszczalne jest zmniejszenie zalecanej dawki zgodnie z aktualną ChPL odpowiedniego leku.

pembrolizumab

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka pembrolizumabu: 200 mg co 3 tygodnie lub 400 mg co 6 tygodni.
  2. Dawkowanie chemioterapii stosowanej w leczeniu skojarzonym zgodnie z odpowiednimi ChPL oraz praktyką kliniczną.

niwolumab w monoterapii

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka niwolumabu w ESCC: 240 mg co 2 tygodnie.
  2. Zalecana dawka niwolumabu w leczeniu uzupełniającym: 240 mg co 2 tygodnie lub 480 mg co 4 tygodnie przez pierwsze 16 tygodni, a następnie 480 mg co 4 tygodnie.

niwolumab w skojarzeniu z chemioterapią

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka niwolumabu w EAC: 360 mg co 3 tygodnie lub 240 mg co 2 tygodnie.
  2. Zalecana dawka niwolumabu w ESCC: 240 mg co 2 tygodnie lub 480 mg co 4 tygodnie
  3. Dawkowanie chemioterapii opartej na fluoropirymidynie (5FU) i pochodnej platyny w leczeniu skojarzonym z niwolumabem prowadzone jest zgodnie z odpowiednimi ChPL oraz praktyką kliniczną.
  4. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności w wyniku stosowania chemioterapii możliwe jest odstawienie leczenia cytotoksycznego i kontynuowanie leczenia niwolumabem.

niwolumab w skojarzeniu z ipilimumabem

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka niwolumabu w skojarzeniu z ipilimumabem: 3 mg/kg mc. co 2 tygodnie lub 360 mg co 3 tygodnie.
  2. Zalecana dawka ipilimumabu: 1 mg/kg mc. co 6 tygodni.
  3. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności w wyniku stosowania ipilimumabu możliwe jest odstawienie ipilimumabu i kontynuowanie leczenia niwolumabem w monoterapii.

tislelizumab w skojarzeniu z chemioterapią

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka tislelizumabu: 200 mg co 3 tygodnie lub 400 mg co 6 tygodni.
  2. Dawkowanie chemioterapii opartej na pochodnej platyny i fluoropirymidynie lub pochodnej platyny i taksanie (paklitaksel) w leczeniu skojarzonym z tislelizumabem prowadzone jest zgodnie z odpowiednimi ChPL oraz praktyką kliniczną.
  3. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności w wyniku stosowania chemioterapii możliwe jest odstawienie leczenia cytotoksycznego i kontynuowanie leczenia tislelizumabem.

tislelizumab w monoterapii

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka tislelizumabu: 200 mg co 3 tygodnie lub 400 mg co 6 tygodni.

BADANIA DIAGNOSTYCZNE WYKONYWANE W RAMACH PROGRAMU

Badania przy kwalifikacji

  1. badanie histologiczne w celu potwierdzenia określonego typu raka przełyku lub połączenia przełykowo-żołądkowego zgodnie z kryteriami kwalifikowania chorych;
  2. stwierdzenie choroby resztkowej ≥ ypT1 lub ≥ ypN1 po zabiegu chirurgicznym R0 – dotyczy leczenia uzupełniającego niwolumabem w monoterapii;
  3. badanie immunohistochemiczne lub hybrydyzacji in situ oceniające ekspresję HER2 – dotyczy leczenia chorych na gruczolakoraka niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią oraz pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią;
  4. potwierdzenie zwalidowanym testem ekspresji PD-L1 wg CPS (combined positive score):
    • ≥ 5 w przypadku leczenia EAC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią,
    • ≥ 10 w przypadku leczenia pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią;
  5. potwierdzenie zwalidowanym testem ekspresji PD-L1 wg TPS (tumor proportion score) ≥ 1 % - dotyczy leczenia ESCC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią albo ipilimumabem;
  6. potwierdzenie ekspresji PD-L1 w tkance nowotworowej ≥ 5 % za pomocą przeznaczonego do tego celu testu IVD posiadającego oznakowanie CE. Jeśli oznaczenie za pomocą testu CE IVD nie jest dostępne, należy zastosować alternatywny zwalidowany test – dotyczy leczenia tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią;
  7. morfologia krwi z rozmazem;
  8. oznaczenie stężenia kreatyniny;
  9. oznaczanie stężenia glukozy;
  10. oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej;
  11. oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej;
  12. oznaczenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej;
  13. oznaczenie poziomu sodu, potasu – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  14. oznaczenie aktywności fosfatazy zasadowej – dotyczy leczenia pembrolizumabem lub tislelizumabem;
  15. oznaczenie poziomu fT4 i TSH;
  16. test ciążowy u kobiet w wieku prokreacyjnym;
  17. elektrokardiografia (EKG) – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  18. badanie obrazowe umożliwiające rozpoznanie nawrotu lub przerzutów (tomografia komputerowa klatki piersiowej i jamy brzusznej lub inne badanie w zależności od sytuacji klinicznej);
  19. inne badania laboratoryjne i obrazowe w razie wskazań klinicznych.

Monitorowanie bezpieczeństwa

Monitorowanie bezpieczeństwa leczenia

  1. morfologia krwi;
  2. oznaczenie stężenia kreatyniny;
  3. oznaczenie stężenia glukozy – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  4. oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej,
  5. oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej;
  6. oznaczenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej;
  7. oznaczenie stężenia sodu i potasu – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  8. oznaczenie aktywności fosfatazy zasadowej – dotyczy leczenia pembrolizumabem lub tislelizumabem;
  9. oznaczenie wolnej T4 i TSH;
  10. EKG – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem.
  11. Badania wykonuje się:
    • nie rzadziej niż co 12 tygodni lub częściej, jeśli wymaga tego stan kliniczny pacjenta, w przypadku leczenia ESCC lub EAC niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią albo ipilimumabem lub leczenia tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią,
    • nie rzadziej niż co 8 tyg. w zależności od sytuacji klinicznej w przypadku leczenia niwolumabem w monoterapii (leczenie uzupełniające i leczenie ESCC) lub tislelizumabem w monoterapii,
    • przed każdym podaniem ipilimumabu,
    • u chorych poddawanych chemioterapii skojarzonej z niwolumabem, badania umożliwiające podanie kolejnego kursu wykonuje się zgodnie z praktyka kliniczną,
    • przed każdym podaniem chemioterapii stosowanej w terapii skojarzonej z pembrolizumabem należy wykonać badania wymienione w ppkt 1), 2), 4), 5), 6), 8),
    • nie rzadziej niż 6 tygodni należy wykonać badanie wymienione w ppkt 9) w przypadku leczenia pembrolizumabem.

Monitorowanie skuteczności

Monitorowanie skuteczności leczenia

  1. W celu monitorowania skuteczności leczenia wykonywane są badania obrazowe konieczne do oceny zmian według aktualnie obowiązujących kryteriów RECIST: tomografia komputerowa klatki piersiowej i jamy brzusznej lub inne w zależności od sytuacji klinicznej.
  2. Określenie odpowiedzi na leczenie powinno być wykonywane z wykorzystaniem metody identycznej do wykorzystanej podczas kwalifikowania do leczenia.
  3. Badania należy wykonywać co 12 tygodni lub częściej w zależności od sytuacji klinicznej.
  4. Na podstawie ww. badań w celu monitorowania skuteczności leczenia przekazywane są dane dotyczące wybranych wskaźników skuteczności terapii, dla których jest możliwe ich określenie przez lekarza prowadzącego dla indywidualnego pacjenta, spośród:
    • całkowita (CR) lub częściowa odpowiedź (PR) na leczenie,
    • stabilizacja (SD) lub progresja choroby (PD),
    • całkowite przeżycie (OS) i czas do progresji (PFS).

Monitorowanie

Monitorowanie programu

  1. gromadzenie w dokumentacji medycznej pacjenta danych dotyczących monitorowania leczenia i każdorazowe ich przedstawianie na żądanie kontrolerów Narodowego Funduszu Zdrowia;
  2. uzupełnienie danych zawartych w elektronicznym systemie monitorowania programów lekowych, w tym przekazywanie danych dotyczących wskaźników skuteczności terapii zawartych w pkt. 3, dostępnym za pomocą aplikacji internetowej udostępnionej przez OW NFZ, z częstotliwością zgodną z opisem programu oraz na zakończenie leczenia;
  3. przekazywanie informacji sprawozdawczo-rozliczeniowych do NFZ: informacje przekazuje się do NFZ w formie papierowej lub w formie elektronicznej, zgodnie z wymaganiami opublikowanymi przez NFZ.

LECZENIE RAKA ŻOŁĄDKA I POŁĄCZENIA ŻOŁĄDKOWO-PRZEŁYKOWEGO

ŚWIADCZENIOBIORCY

  1. W programie finansuje się trzy linie leczenia zaawansowanego raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego substancjami:
    • niwolumab;
    • tislelizumab;
    • ramucyrumab;
    • triflurydyna z typiracylem;
    • trastuzumab derukstekan.
  2. Leczenie zaawansowanego gruczolakoraka raka żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego obejmuje:
    • leczenie niwolumabem w skojarzeniu z chemioterapią skojarzoną opartą na fluoropirymidynie (5FU) i pochodnej platyny (oksaliplatynie lub kapecytabinie - według schematu CAPOX lub FOLFOX) dorosłych pacjentów z HER2-ujemnym zaawansowanym lub przerzutowym gruczolakorakiem żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego z ekspresją PD-L1 wg skali CPS ≥ 5 (I linia leczenia).
  3. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci wcześniej nieleczeni systemowo z powodu choroby zaawansowanej/przerzutowej. Za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej z nawrotem powyżej 6 miesięcy od jej zakończenia (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie).
    • leczenie tislelizumabem w skojarzeniu z chemioterapią skojarzoną opartą na fluoropirymidynie i pochodnej platyny (cisplatyna+5-fluorouracyl lub schemat CAPOX) dorosłych pacjentów z HER2-ujemnym, nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym gruczolakorakiem żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego z ekspresją PD-L1 ≥5% (I linia leczenia).
  4. Do leczenia kwalifikowani są pacjenci wcześniej nieleczeni systemowo z powodu choroby zaawansowanej/przerzutowej. Za leczenie systemowe nie uznaje się wcześniejszej terapii neoadjuwantowej lub adjuwantowej z nawrotem powyżej 6 miesięcy od jej zakończenia (stosowanie wcześniejszej immunoterapii wyklucza ponowne jej wykorzystanie
    • leczenie ramucyrumabem w skojarzeniu z paklitakselem w przypadku pacjentów, u których wykazano progresję choroby po wcześniejszej chemioterapii pochodnymi platyny i fluoropirymidyną (II linia leczenia).
  5. Do leczenia ramucyrumabem kwalifikowani są pacjenci z udokumentowaną obiektywną radiologiczną lub kliniczną progresja choroby po wcześniejszej chemioterapii pochodnymi platyny i fluoropirymidyną.
    • leczenie triflurydyną z typiracylem pacjentów z gruczolakorakiem żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego w stadium uogólnionym (obecność przerzutów w narządach odległych), u których udokumentowano nieskuteczność dwóch wcześniejszych standardowych schematów leczenia choroby zaawansowanej, w tym obejmujących fluoropirymidynę, platynę i taksany lub irynotekan (III linia leczenia).
  6. Ponadto, w przypadku pacjentów kwalifikujących się do leczenia triflurydyną z typiracylem, z potwierdzoną nadekspresją receptora HER2 w komórkach raka inwazyjnego wymagana jest wcześniejsza terapia anty-HER2.
    • leczenie trastuzumabem derukstekanem pacjentów z HER2 dodatnim zaawansowanym gruczolakorakiem żołądka lub połączenia żołądkowo-przełykowego, którzy otrzymali wcześniej schemat leczenia oparty na trastuzumabie (II lub kolejne linie leczenia).
  7. W programie istnieje możliwość jednorazowego zastosowania immunoterapii z wykorzystaniem niwolumabu albo tislelizumabu.

Kryteria kwalifikacji

  1. wiek 18 lat i powyżej;
  2. histologiczne rozpoznanie gruczolakoraka żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego;
  3. udokumentowana i potwierdzona zwalidowanym testem ekspresja PD-L1 w tkance nowotworowej wg skali CPS (combined positive score) ≥ 5 – dotyczy leczenia niwolumabem;
  4. udokumentowana i potwierdzona ekspresja PD-L1 w tkance nowotworowej ≥ 5 % za pomocą przeznaczonego do tego celu testu IVD posiadającego oznakowanie CE. Jeśli oznaczenie za pomocą testu CE IVD nie jest dostępne, należy zastosować alternatywny zwalidowany test – dotyczy leczenia tislelizumabem
  5. udokumentowany brak nadekspresji receptora HER2 w komórkach raka (wynik /0 lub 1+/ w badaniu IHC) lub brak amplifikacji genu HER2 (wynik /-/ w badaniu metodą hybrydyzacji in situ (ISH)) – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  6. brak leczenia kortykosteroidami w dawce większej niż ekwiwalent 10 mg prednizonu dziennie w ciągu ostatniego miesiąca - dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  7. możliwa ocena odpowiedzi na leczenie zmian nowotworowych według aktualnej klasyfikacji RECIST;
  8. stan sprawności 0-1 według skali ECOG;
  9. adekwatna wydolność narządowa określona na podstawie wyników badań laboratoryjnych umożliwiająca w opinii lekarza prowadzącego bezpieczne rozpoczęcie terapii;
  10. brak przeciwwskazań do stosowania każdego z leków zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego (ChPL);
  11. nieobecność objawowych przerzutów do OUN – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem lub triflurydyną z typiracylem lub trastuzumabem derukstekanem;
  12. nieobecność przerzutów do OUN – dotyczy leczenia ramucyrumabem;
  13. nieobecność istotnych schorzeń współistniejących stanowiących przeciwwskazanie do terapii stwierdzonych przez lekarza prowadzącego w oparciu o aktualne ChPL;
  14. nieobecność aktywnej choroby autoimmunologicznej wymagającej aktywnego leczenia immunosupresyjnego – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  15. nieobecność innych nowotworów niekontrolowanych leczeniem;
  16. zgoda pacjenta na prowadzenie antykoncepcji zgodnie z aktualną ChPL;
  17. wykluczenie ciąży oraz okresu karmienia piersią.
  18. nadekspresja receptora HER2 w komórkach raka określana jako wynik IHC /3+/ lub IHC /2+//, wynik + w badaniu ISH – dotyczy leczenia trastuzumabem derukstekanem.
  19. Powyższe kryteria kwalifikacji muszą być spełnione łącznie.
  20. Ponadto do programu lekowego kwalifikowani są również pacjenci wymagający kontynuacji leczenia, którzy byli leczeni w ramach innego sposobu finansowania terapii, za wyjątkiem trwających badań klinicznych, pod warunkiem, że w chwili rozpoczęcia leczenia spełniali kryteria kwalifikacji do programu lekowego.

Czas leczenia w programie

Czas leczenia

  1. Leczenie trwa do czasu podjęcia przez lekarza prowadzącego decyzji o wyłączeniu świadczeniobiorcy z programu, zgodnie z kryteriami wyłączenia z programu.
  2. W przypadku leczenia niwolumabem lub tislelizumabem, u chorych bez progresji lub niedopuszczalnej toksyczności leczenie trwa maksymalnie 24 miesiące.
  3. Maksymalny okres opóźnienia podania kolejnego kursu leczenia może wynosić:
    • 12 tygodni w przypadku leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
    • 8 tygodni w przypadku leczenia ramucyrumabem lub triflurydyną z typiracylem;
    • zgodnie z ChPL w przypadku trastuzumabu derukstekanu.

Kryteria wyłączenia

  1. progresja choroby nowotworowej oceniona zgodnie z aktualnie obowiązującymi kryteriami RECIST (w przypadku niwolumabu, w razie potrzeby powinna być potwierdzona na podstawie kolejnej oceny badaniem obrazowym wykonanym nie wcześniej niż po upływie 4 tygodni);
  2. pogorszenie jakości życia o istotnym znaczeniu według oceny lekarza;
  3. wystąpienie nieakceptowalnej lub zagrażającej życiu toksyczności, pomimo zastosowania adekwatnego postępowania;
  4. wystąpienie objawów nadwrażliwości na którąkolwiek substancję czynną lub substancję pomocniczą;
  5. wystąpienie chorób lub stanów, które w opinii lekarza prowadzącego uniemożliwiają dalsze prowadzenie leczenia;
  6. pogorszenie stanu sprawności do stopnia 2-4 według skali ECOG;
  7. okres ciąży lub karmienia piersią;
  8. brak współpracy lub nieprzestrzeganie zaleceń lekarskich, w tym zwłaszcza dotyczących okresowych badań kontrolnych oceniających skuteczność i bezpieczeństwo leczenia ze strony świadczeniobiorcy lub jego prawnych opiekunów.

SCHEMAT DAWKOWANIA LEKU W PROGRAMIE

niwolumab

Dawkowanie

  1. Szczegóły dotyczące dawkowania i sposobu podawania, ewentualnego czasowego wstrzymania leczenia oraz ewentualnego zmniejszania dawki leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego.
  2. Dawkowanie chemioterapii opartej na fluoropirymidynie (5FU) i pochodnej platyny (oksaliplatynie lub kapecytabinie - według schematu CAPOX lub FOLFOX) stosowanej w leczeniu skojarzonym zgodnie z odpowiednimi ChPL oraz praktyką kliniczną.
  3. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności w wyniku stosowania chemioterapii możliwe jest odstawienie leczenia cytotoksycznego i kontynuowanie leczenia niwolumabem.

tislelizumab

Dawkowanie

  1. Zalecana dawka tislelizumabu: 200 mg co 3 tygodnie lub 400 mg co 6 tygodni.
  2. Dawkowanie chemioterapii opartej na fluoropirymidynie i pochodnej platyny (cisplatyna + 5-fluorouracyl lub schemat CAPOX) stosowanej w leczeniu skojarzonym zgodnie z odpowiednimi ChPL oraz praktyką kliniczną.
  3. W przypadku wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności w wyniku stosowania chemioterapii możliwe jest odstawienie leczenia cytotoksycznego i kontynuowanie leczenia tislelizumabem.

ramucyrumab

Dawkowanie

  1. Szczegóły dotyczące dawkowania i sposobu podawania, ewentualnego czasowego wstrzymania leczenia oraz ewentualnego zmniejszania dawki leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego.
  2. Dawka paklitakselu: 80 mg/m2, podawana we wlewie dożylnym w 1., 8. i 15. dniu cyklu trwającego 28 dni.
  3. Przed podaniem ramucyrumabu we wlewie zaleca się premedykację antagonistą receptora histaminowego H1 (na przykład difenhydraminą). W przypadku wystąpienia u pacjenta reakcji nadwrażliwości, postępowanie, w tym modyfikacja premedykacji, powinno być zgodne z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego.
  4. Premedykacja przed podaniem paklitakselu powinna być zgodna z lokalną praktyką kliniczną.

triflurydyna z typiracylem

Dawkowanie

  1. Szczegóły dotyczące dawkowania i sposobu podawania, ewentualnego czasowego wstrzymania leczenia oraz ewentualnego zmniejszania dawki leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego.

trastuzumab derukstekan

Dawkowanie

  1. Szczegóły dotyczące dawkowania i sposobu podawania, ewentualnego czasowego wstrzymania leczenia oraz ewentualnego zmniejszania dawki leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego.

BADANIA DIAGNOSTYCZNE WYKONYWANE W RAMACH PROGRAMU

Badania ogólne

Badania przy kwalifikacji

  1. badanie histologiczne w celu potwierdzenia gruczolakoraka żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego;
  2. morfologia krwi z rozmazem;
  3. oznaczenie stężenia kreatyniny;
  4. oznaczenie stężenia bilirubiny;
  5. oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej;
  6. oznaczenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej;
  7. test ciążowy u kobiet w wieku prokreacyjnym;
  8. RTG lub tomografia komputerowa klatki piersiowej – wybór rodzaju badania w zależności od możliwości oceny wymiarów zmian i wskazań klinicznych;
  9. tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy;
  10. elektrokardiografia (EKG);
  11. inne badania laboratoryjne i obrazowe w razie wskazań klinicznych.
  12. Badania wykonywane dodatkowo w przypadku leczenia niwolumabem lub tislelizumabem:
    • badanie immunohistochemiczne lub hybrydyzacji in situ oceniające ekspresję HER2;
    • potwierdzenie zwalidowanym testem ekspresji PD-L1 wg skali CPS (combined positive score) ≥ 5 – dotyczy leczenia niwolumabem;
    • potwierdzenie ekspresji PD-L1 w tkance nowotworowej ≥ 5 % za pomocą przeznaczonego do tego celu testu IVD posiadającego oznakowanie CE. Jeśli oznaczenie za pomocą testu CE IVD nie jest dostępne, należy zastosować alternatywny zwalidowany test – dotyczy leczenia tislelizumabem;
    • oznaczenie stężenia glukozy;
    • oznaczenie poziomu sodu, potasu;
    • oznaczenie poziomu fT4 i TSH.
  13. Badania wykonywane dodatkowo w przypadku leczenia ramucyrumabem:
    • oznaczenie czasu protrombinowego lub INR;
    • oznaczenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT);
    • badanie ogólne moczu (jeśli w wyniku badania stwierdza się obecność białka na co najmniej 2+ należy zlecić 24-godzinną zbiórkę moczu);
    • pomiar ciśnienia tętniczego.
  14. Badania wykonywane dodatkowo w przypadku leczenia triflurydyną z typiracylem:
    • badanie ogólne moczu.
  15. Badania wykonywane dodatkowo w przypadku leczenia trastuzumabem derukstekanem:
    • badanie immunohistochemiczne lub hybrydyzacji in situ potwierdzające nadekspresję receptora HER2 (brak możliwości wykorzystania badania wykonanego wcześniej, z wyjątkiem sytuacji, w których ponowne wykonanie badania nie jest możliwe ze względów klinicznych lub z powodu braku możliwości pobrania tkanki do badania).

Monitorowanie bezpieczeństwa

Monitorowanie bezpieczeństwa leczenia

  1. morfologia krwi z rozmazem;
  2. oznaczenie stężenia kreatyniny;
  3. oznaczenie stężenia bilirubiny;
  4. oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej;
  5. oznaczenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej;
  6. oznaczenie stężenia glukozy – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  7. oznaczenie poziomu sodu i potasu – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  8. oznaczenie poziomu fT4 i TSH – dotyczy leczenia niwolumabem lub tislelizumabem;
  9. badanie parametrów układu krzepnięcia w razie wskazań klinicznych – dotyczy leczenia ramucyrumabem;
  10. EKG w razie wskazań klinicznych;
  11. badanie ogólne moczu – dotyczy leczenia triflurydyną z typiracylem
  12. Badania wykonuje się:
    • nie rzadziej niż co 12 tygodni lub częściej, jeśli wymaga tego stan kliniczny pacjenta w przypadku leczenia niwolumabem lub tislelizumabem,
    • przed rozpoczęciem każdego kolejnego cyklu leczenia ramucyrumabem,
    • przed każdym cyklem podania triflurydyny w skojarzeniu z typiracylem,
    • u chorych poddawanych chemioterapii skojarzonej z niwolumabem lub chemioterapii skojarzonej z tislelizumabem badania umożliwiające podanie kolejnego kursu wykonuje się zgodnie z praktyką kliniczną,
    • dodatkowo przed podaniem każdej dawki paklitakselu badania w ppkt. 1), 3), 4) i 5),
    • dodatkowo każdorazowo należy wykonać pomiar ciśnienia tętniczego w przypadku leczenia ramucyrumabem,
    • przed każdym cyklem leczenia – w przypadku leczenia trastuzumabem derukstekanem.

Monitorowanie skuteczności

Monitorowanie skuteczności leczenia

  1. W celu monitorowania skuteczności leczenia wykonywane są badania obrazowe konieczne do oceny zmian według aktualnie obowiązujących kryteriów RECIST: tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy, tomografia komputerowa lub RTG klatki piersiowej lub inne badania w razie wskazań klinicznych.
  2. Określenie odpowiedzi na leczenie powinno być wykonywane z wykorzystaniem metody identycznej do wykorzystanej podczas kwalifikowania do leczenia. Wykonane badania obrazowe muszą umożliwić obiektywną ocenę odpowiedzi na leczenie.
  3. Badania wykonuje się:
    • nie rzadziej niż co 12 tygodni w przypadku leczenia niwolumabem lub tislelizumabem lub trastuzumabem derukstekanem,
    • nie rzadziej niż co 8 tygodni (lub przed zakończeniem co drugiego kursu jeśli leczenie było czasowo przerwane) w przypadku leczenia ramucyrumabem,
    • nie rzadziej niż co 12 tygodni (z możliwością 2-tygodniowego opóźnienia daty wykonania w przypadkach uzasadnionych przesunięć w realizowaniu leczenia) w przypadku leczenia triflurydyną z typiracylem.
  4. Ponadto, niezależnie od stosowanej terapii badania monitorujące skuteczność leczenia można wykonać zawsze w przypadku wskazań klinicznych.
  5. Na podstawie ww. badań w celu monitorowania skuteczności leczenia przekazywane są dane dotyczące wybranych wskaźników skuteczności terapii, dla których jest możliwe ich określenie przez lekarza prowadzącego dla indywidualnego pacjenta, spośród:
    • całkowita (CR) lub częściowa odpowiedź (PR) na leczenie,
    • stabilizacja (SD) lub progresja choroby (PD),
    • całkowite przeżycie (OS) i czas do progresji (PFS).

Monitorowanie

Monitorowanie programu

  1. gromadzenie w dokumentacji medycznej pacjenta danych dotyczących monitorowania leczenia i każdorazowe ich przedstawianie na żądanie kontrolerów Narodowego Funduszu Zdrowia;
  2. uzupełnienie danych zawartych w elektronicznym systemie monitorowania programów lekowych, w tym przekazywanie danych dotyczących wskaźników skuteczności terapii zawartych w pkt. 3, dostępnym za pomocą aplikacji internetowej udostępnionej przez OW NFZ, z częstotliwością zgodną z opisem programu oraz na zakończenie leczenia;
  3. przekazywanie informacji sprawozdawczo-rozliczeniowych do NFZ: informacje przekazuje się do NFZ w formie papierowej lub w formie elektronicznej, zgodnie z wymaganiami opublikowanymi przez NFZ;
  4. w przypadku pacjentów, o których mowa w sekcji Świadczeniobiorcy 4. pkt. 1, nie jest wymagane uzupełnianie danych i informacji w elektronicznym systemie monitorowania programów lekowych.